اين آسمان كه قسمتى از آن با چشم عادى قابل رؤيت است ، بشر را از درك ستارگان ، سحابىها و كهكشان‌هايش با اين همه پيشرفت دانش و وسايل علمى به تمام معنى عاجز و ناتوان كرده است ! ! شايد تاكنون صدها هزار كتاب دربارهء مسائل آسمان دنيا نوشته شده باشد و هزاران نوع وسايل علمى جهت تماشاى مناظر دلفريب اين صفحهء پهناور اختراع شده باشد ، ولى انسان با همهء كوشش و جهاد علمىاش ، خود را از درك طول و عرض و حجم همين آسمان اول ناتوان و ضعيف معرفى كرده است . اگر به اظهارات دانشمندان شرق و غرب دربارهء عجز علم از درك واقعيت‌ها مراجعه كنيد ، دچار شگفتى و تعجب مىشويد و در ضمن به انصاف اهل انصاف و تواضع متواضعين پى مىبريد . در اينجا لازم است به گوشه‌اى از اظهارات دانشمندان علم نجوم دربارهء وضع گوشه‌اى بسيار كوچك و محدود نسبت به آسمان اول توجه كنيد . متجاوز از دو هزار و چهار صد سال قبل ، دموكريت فيلسوف بزرگ يونانى اظهار داشت كه : شايد كهكشان از اجتماع ميليون‌ها سياره تشكيل شده باشد . گفتهء او پس از دو هزار سال به وسيلهء گاليله با كشف و اختراع دوربين نجومى تأييد شد . او وقتى در ژنو ، دوربين خود را ساخت به اين مسئله رسيد كه كهكشان عبارت از توده‌اى از ستارگان است . و امروز دانشمندان بزرگ اين علم مىگويند : كهكشان ، توده‌اى از ستارگان است كه تعداد آن حدوداً نزديك به دو ميليارد ستاره است ! !